Het witte licht van de koplampen van langsrijdende auto’s scheen door de gordijnen van het openstaande raam. Vanuit haar bed keek Chantal naar de vreemde schaduwen die dansten over de spullen in haar kleine slaapkamer: de kledingkast, de stapels van boeken en uitgeprinte artikelen op haar bureau en de grote klok die vrij centraal aan een van de muren in de slaapkamer hing.
Dit schaduwspel dat ze voor haar ogen zag, kon haar echter niet boeien. Ze had het al te vaak gezien. Te vaak had ze op avonden zoals deze urenlang precies zo wakker gelegen en de exacte bewegingen van de schaduwen kunnen volgen. Ze gaapte en sloot even haar ogen, maar deed ze snel weer open toen ze merkte dat ze in slaap aan het vallen was. Haar ogen deden pijn omdat ze ze zo lang open had gehouden, maar ze durfde ze niet dicht te doen, uit angst het bewustzijn te verliezen en in een diepe slaap te vallen.
Ze probeerde zich te concentreren op het getik van de klok. Het was een hard metalig geluid. De meeste mensen zouden zo’n klok in de slaapkamer waarschijnlijk onuitstaanbaar vinden en het moeilijk vinden om erbij in slaap te vallen. Dat was precies waarom Chantal de klok een week geleden in huis had gehaald. Ze had gehoopt dat het getik van de klok haar lang genoeg wakker zou houden, in ieder geval totdat de tintelingen in haar tenen over zouden gaan. Het was een vreemd gevoel en ze vond het altijd moeilijk te omschrijven, als mensen haar ernaar vroegen. Zachtjes wreef ze met haar hand over haar voet. Haar huid voelde koud aan en ze merkte dat ze kippenvel had op haar armen. Ze zuchtte. De eerste paar keer toen ze het tintelende gevoel had gekregen, had ze het licht aangedaan en was ze opgestaan. Ze was er echter al vrij snel achtergekomen dat het nare gevoel het snelst weer verdween als ze in het donker zou blijven liggen. Onrustig draaide ze zich om. Ze keek op de klok. De tinteling duurde nu al meer dan een uur. Niet alweer, dacht ze. Niet alweer.
De enige troost die ze had, was het getik van de klok, die haar ervan verzekerde dat ze nog steeds wakker was. Tranen verschenen in haar ogen. Het was niet de tinteling in haar tenen waar ze zich zo druk om maakte. Ze wist dat het wel over zou gaan en zo heel vervelend waren de tintelingen zelf niet. Ze maakte zich vooral zorgen over hetgeen er zou gebeuren als ze in slaap zou vallen, voordat de tinteling geheel was verdwenen. Op basis van ervaring wist ze nu waar het tintelende gevoel een voorbode van was.
Kreunend draaide Chantal zich nog een keer om. Zou het nu weer gebeuren? Ze had het al tientallen keren meegemaakt en nooit zag ze het precieze moment aankomen. Ze zou daar dan liggen, ongeveer zoals ze nu daar lag, wachtend tot het tintelende gevoel over zou gaan en vechtend tegen de slaap.
Nooit was het helemaal hetzelfde. Soms hoorde ze opeens geluiden die er niet waren: stemmen die haar naam riepen, uitlachte of het uitschreeuwde van pijn. Soms zag ze dingen die er niet waren: schaduwen met grote rode ogen, die langzaam dichterbij kwamen, haar met hun koude handen aanraakten of de lucht uit haar longen persten. Met alle macht probeerde ze dan om hulp te roepen of weg te vluchten van het nachtmerriewezen dat haar belaagde, maar altijd was ze volledig verlamd. De huisarts had het een onschuldige slaapverlamming genoemd, veroorzaakt door een verstoring van de remslaap op het moment van inslapen. Die omschrijving deed echter geen recht aan hoe afschrikwekkend het wel niet voor haar was en Chantal ergerde zich aan de onverschilligheid waarmee de huisarts haar ervaringen keer op keer wegwuifde.
Er was niets aan te doen. Chantal wist dat wat ze zag feitelijk niet echt was, maar dat maakte de ervaring zelf niet minder erg. Gelukkig had ze ontdekt dat ze de verlamming en de hallucinaties die erbij hoorden alleen kreeg op dagen dat ze die tinteling in haar tenen voelde en alleen wanneer ze in slaap was gevallen voordat de tinteling geheel voorbij was gegaan. Hoewel ze tijdens de verlamming weerloos was, meende ze het geheel dus te kunnen voorkomen door lang genoeg wakker te blijven. Dat probeerde ze nu ook. Alleen was wakker blijven zo moeilijk en het duurde nu echt wel erg lang en de tintelingen werden maar niet minder.
Chantal wist dat in de eeuwen voorafgaand aan de moderne wetenschap generaties na generaties ook door deze nachtmerriewezens waren bezocht en, zonder goede verklaringen, hadden zij de hallucinaties geïnterpreteerd als werkelijkheid. Volgens vooraanstaande cultuurwetenschappers waren ervaringen zoals deze, waarbij men hallucineerde, zich niet kon bewegen en zelfs het gevoel had bijna te stikken, de bron geweest voor de vele legenden en mythen die we overal in de wereld terugvinden van demonen, vampiers en andere wezens die ’s nachts mensen kwamen kwellen in hun slaap. Het bureau van Chantal lag vol met boeken over zowel deze mythen als over de psychologische oorzaak van haar aandoening. Ze had gehoopt dat, door zich goed in te lezen en te verdiepen in het fenomeen, ze de ervaring misschien zou kunnen voorkomen.
Gefrustreerd door de vermoeidheid en de aanhoudende tintelingen beet ze op haar laken. Ze overwoog nu toch op te staan. Ze zou het licht aan kunnen doen en de televisie aan kunnen zetten. Er waren nog verschillende series waarmee ze de tijd zou kunnen doden. Morgen zou ze zich dan ziek melden. Het was wel enorm druk op het werk en ze vond dat ze het haar collega’s eigenlijk niet aan kon doen, maar hier werd ze gewoon gek van.
Enkele minuten lag Chantal te piekeren over of ze het wel of niet zou doen. Uiteindelijk besloot ze van wel. Het was niet sympathiek tegenover haar collega’s, maar echt aardig vond ze hen toch niet. Ze slaakte een tevreden zucht, blij dat ze dan toch een beslissing had genomen. Ze wilde het licht aandoen, maar ze kreeg haar arm niet onder de dekens vandaan. In een hoek van de kamer zag ze het nachtmerriewezen naar haar glimlachen en ze realiseerde zich dat ze met al het gepieker over haar werk niet had gemerkt dat ze het getik van de klok al lang niet meer hoorde. Het wezen kwam dichterbij en toen hij haar aanraakte wilde ze het uitschreeuwen, zowel van ergernis als angst en afkeer, maar dat kon ze niet. Ze was te laat. Nu was er, voor deze keer, geen ontkomen meer aan.
